سابقه و هدف: با توجه به شیوع سقط فراموش شده، عوارض ناشی از جراحی آن و تناقضات موجود در بررسی آثار درمانهای دارویی و به منظور تعیین تاثیر میزوپروستول واژینال در ختم حاملگی سقطهای فراموش شده تا  هفته 12 حاملگی، این مطالعه طی سالهای 83-1382 در بیمارستان دکتر شبیه خوانی کاشان صورت گرفت. مواد و روش ها: تحقیق به روش کارآزمایی بالینی در مورد 80 زن حامله مبتلا به سقط فراموش شده انجام شد. بیماران بطور تصادفی در دو گروه 40 نفره درمان طبی و درمان جراحی قرار گرفتند. در روش درمان طبی ابتدا از دوز 800 میکروگرم میزوپروستول واژینال استفاده شد، سپس در صورت نیاز هر 4 ساعت 400 میکروگرم (حداکثر تا سه دوز دیگر) برحسب مقدار خونریزی واژینال یا خوراکی تجویز گردید و در صورت وجود بقایای حاملگی در سونوگرافی 15روز بعد از دوز ابتدایی کورتاژ انجام می شد.در روش درمان جراحی از دیلاتاسیون و شارپ کورتاژ استفاده گردید. اطلاعات مربوط به بیماران از قبیل سن، رتبه حاملگی، سن حاملگی براساس LMP و سونوگرافی، سابقه سزارین و سابقه سقط در فرم اطلاعاتی ثبت شد. نتایج درمانی با استفاده از آزمونهای آماری مجذور کای، دقیق فیشر، McNemar و T زوج مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: 5/87 درصد گروه درمان طبی سقط کامل بدون نیاز به کورتاژ داشتند و در 5/92 درصد در گروه درمان جراحی هم محصولات حاملگی با کورتاژ بطور کامل تخلیه گردید. طول مدت خونریزی در گروه درمان طبی بطور قابل ملاحظهای بیشتر از گروه درمان جراحی بود ولی هیچ اختلاف قابل توجهی در میزان هموگلوبین بعد از سقط وجود نداشت. شایعترین عارضه جانبی درمان طبی، درد در ناحیه تحتانی شکم و تب بود. نتیجه گیری: استفاده از میزوپروستول یک روش موثر با عوارض جانبی قابل تحمل برای ختم حاملگی سقطهای فراموش شده سه ماهه اول حاملگی می باشد که می تواند به عنوان  جایگزین روش جراحی  مورد توجه قرار گیرد.

در چند دهه اخیر بسیاری از مراکز مامایی تمایل زیادی به استفاده از سزارین در ختم حاملگی نمایش بریچ دارند و این در حالی است که همه اذعان دارند که عوارض و مرگ و میر مادری ناشی از سزارین بیشتر از زایمان طبیعی می باشد. این مطالعه به منظور مقایسه آپگار نوزادان بریچ در دقایق اول و پنجم در دو روش زایمان واژینال و سزارین صورت گرفت. 91 خانمی که نمایش بریچ، سن حاملگی بیش از 32 هفته، وزن نوزاد بیش از 1500 گرم و حاملگی یک قلو داشتند و با دردهای زایمانی واقعی مراجعه کرده بودند، به صورت سرشماری متوالی در طی دو سال 78-1377 وارد مطالعه شدند. در مورد هر بیمار اطلاعاتی شامل سن حاملگی، وزن نوزاد، تعداد زایمان و روش ختم حاملگی به دست آمد و سپس این متغیرها بر اساس آپگار دقایق اول و پنجم تجزیه و تحلیل شدند. موارد مرگ نوزادی در 24 ساعت اول پس از تولد نیز ثبت شد. نتایج حاصل نشان دهنده عدم تاثیر روش ختم حاملگی بر آپگار دقایق اول و پنجم نوزادان بود. نوع بریچ، تعداد زایمانهای مادر و وزن نوزاد نیز اختلافی در آپگار نوزادان ایجاد نکرد و هیچ موردی از مرگ نوزاد مشاهده نشد. با توجه به نتایج فوق، می توان گفت بسیاری از زنانی که نمایش بریچ و وزن نوزاد بیش از 1500 گرم دارند، قادر به زایمان واژینال بدون به خطر افتادن نوزاد هستند و تأمل پزشک، برای شروع دردهای زایمانی می تواند از آمار سزارین در این نمایش بکاهد.

زمینه: در حاملگی های ناخواسته شکست روش های جلو گیری از حاملگی شایع تر از عدم استفاده این روش هاست.هدف: این مطالعه به منظور تعیین روش های جلوگیری از بارداری و نگرش زنان متقاضی ختم حاملگی ناخواسته نسبت به تولد فرزند دیگر اجرا گردید.مواد و روش ها: در این بررسی 138 نفر از زنان مراجعه کننده به مراکز بهداشتی - درمانی شهر بیرجند که به دلیل امکان بروز حاملگی ناخواسته، متقاضی ختم یا پیشگیری از حاملگی بودند از طریق نمونه گیری متوالی و به وسیله پرسشنامه مورد مصاحبه قرار گرفتند. توزیع فراوانی داده ها جهت تجزیه و تحلیل یافته ها مورد استفاده قرار گرفت.یافته ها: نتایج نشان داد که قبل از مراجعه و در آخرین نزدیکی، 88.4% از افراد مورد پژوهش از روش کاندوم و 10.2% از روش نزدیکی منقطع استفاده کرده بودند، 1.4% افراد از هیچ روشی جهت جلوگیری از حاملگی استفاده نکرده بودند. 50.7% از زنان با حاملگی بعدی مخالف بودند. 47.9% از زنان مورد پژوهش با داشتن فرزند دیگر در آینده موافق بودند، اما خواست آنها جهت پیشگیری از بروز یا ختم حاملگی ناخواسته در زمان مطالعه، نشان دهنده تمایل به فاصله گذاری بین تولدها بود.نتیجه گیری: زوج هایی که تمایل به فاصله گذاری بین تولدها دارند و از روش های جلوگیری از بارداری با احتمال شکست بالا مانند کاندوم یا روش منقطع استفاده می نمایند، در خطر حاملگی بدون برنامه قرار دارند.

سابقه و هدف: سقط، به ختم حاملگی قبل از هفته بیستم بارداری اطلاق می شود. به طور معمول، دو روش درمان انتظاری و کورتاژ جراحی در درمان زنان حامله با سقط زود رس حاملگی به کار می رود. از آنجا که روش های درمانی غیر جراحی مقبولیت بیشتر و عوارض کمتری دارد، مطالعات اخیر در جهت نشان دادن تاثیر بهتر درمان های طبی برای ختم حاملگی است. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی تاثیر میزوپروستول واژینال در مقایسه با درمان انتظاری در زنان مبتلا به سقط زودرس حاملگی انجام شد. مواد و روش ها: در یک مطالعه کارآزمایی بالینی کنترل دار، 80 زن حامله با سقط زودرس، مراجعه کننده به بیمارستان فاطمیه همدان بررسی شدند . معیار های ورود به مطالعه عبارت بودند از: Fetal pole بالاتر از 6mmو عدم وجود ضربان قلب در سونوگرافی ترانس واژینال،Fetal pole  بالاتر از 10mm در غیاب ضربان قلب در سونوگرافی ترانس ابدومینال، ساک حاملگی خالی به قطر متوسط حداقل 16 میلی متر با سن حاملگی 12 هفته یا کمتر. معیار های خروج از مطالعه عبارت بودند از: حاملگی خارج رحمی، خونریزی شدید واژینال، سرویکس باز و کنتراندیکاسیون تجویز میزوپرستول . بیماران به طور تصادفی به دو گروه A و B (هر گروه 40 نفر) تقسیم شدند. بیماران گروه A ، 4 عدد قرص 200 میکروگرمی میزوپروستول واژینال دریافت کردند و 24 ساعت بعد سونوگرافی مجدد انجام شد. در صورت وجود محصولات بارداری، دوز اول تکرار می شد و 24 ساعت بعد سونوگرافی مجدد انجام شده و در صورتی که محصولات حاملگی تخلیه نشده بود، برای بیمار کورتاژ جراحی انجام می شد. بیماران گروه B به مدت 2 هفته از نظر دفع کامل محصولات حاملگی تحت نظر گرفته شده و دارویی دریافت نکردند. بیماران گروه A از نظر تمام عوارض درمانی بررسی شدند. نتایج حاصله با آزمون t دانشجویی و مجذور کای مورد مقایسه قرار گرفتند. نتایج: میانگین سنی و میانگین سن ختم حاملگی در بیماران مورد مطالعه در دو گروه درمانی، تفاوت معنی دار نداشت. سقط در 87.5 درصد بیماران تحت درمان با میزوپروستول و در 20 درصد بیماران گروه دوم (درمان انتظاری) رخ داد ( p<0.001 ). از 40 بیمار مورد مطالعه در گروه اول، 24 بیمار (60 درصد) پس از دریافت دوز اول دارو و 11 بیمار (27.5 درصد) پس از دریافت دوز دوم دارو به درمان پاسخ دادند. از 40 بیمار تحت درمان انتظاری نیز 24 بیمار (57.5 درصد) تحت دیلاتاسیون و کورتاژ و 9 بیمار (22.5 درصد) تحت کورتاژ قرار گرفتند. عوارض ناشی از درمان با میزوپروستول شامل تب بالای 38 درجه، تهوع و استفراغ، اسهال و درد در 5 بیمار (12.5 درصد) دیده شد. نتیجه‏گیری: استفاده از میزو پروستول واژینال نسبت به اداره انتظاری در ختم سقط زودرس حاملگی،یک روش قابل تحمل و موثر است.

زمینه و هدف: سقط به روش طبی اقدام پذیرفته شده ای است که می تواند جایگزین روش های جراحی در ختم حاملگی گردد. میزوپروستول آنالوگ پروستاگلاندین E1 است که از آن به صورت آسان، بی خطر، ارزان و به تنهایی جهت ختم حاملگی های سه ماهه اول و دوم استفاده می گردد. هدف این مطالعه ارزیابی تاثیر دو دوز متفاوت میزوپروستول واژینال برای ختم حاملگی های مساوی یا کمتر از 16 هفته می باشد.روش بررسی: در این کارآزمایی بالینی، 100 خانم باردار با سن حاملگی مساوی یا کمتر از 16 هفته به طور تصادفی در دو گروه مساوی قرار گرفتند و دوز 200 یا 400 میکروگرمی میزوپروستول واژینال را با فواصل تجویز شش ساعته تا ماکزیمم چهار دوز دریافت کردند. پاسخ به درمان به صورت سقط کامل یا ناقص تا 48 ساعت پس از تجویز دوز اولیه تعریف شد. کورتاژ در بیماران در صورت خونریزی زیاد واژینال یا وقوع سقط ناقص انجام می گرفت.یافته ها: دو گروه در فاکتورهای دموگرافیک، تاریخچه مامایی و علت ختم بارداری مشابه بودند. عوارض جانبی ایجاد شده در گروه دوم (400 میکروگرم) شایع تر از گروه اول (200 میکروگرم) بود (p<0.05). در دو گروه تفاوت معنی دار آماری از نظر سقط کامل، سقط ناقص و متوسط زمان القا تا سقط وجود نداشت.نتیجه گیری: در ختم حاملگی های مساوی یا کمتر از 16 هفته دوز 200 میکروگرمی میزوپروستل واژینال به اندازه دوز 400 میکروگرمی موثر بوده و با عوارض جانبی کمتری همراه است.

مقدمه: با توجه به اینکه بسیاری از موارد ختم حاملگی به وسیله اکسی توسین انجام می شود که نیاز به هزینه، مدت زمان زیاد بستری و کنترل دقیق پزشک دارد و همچنین عوارضی مثل مسمومیت با آب در اینداکشنهای طولانی مدت مشاهده می شود جهت جایگزینی برای اکسی توسین از میزوپروستول استفاده شده است. هدف از این مطالعه مقایسه اثرات میزوپروستول و اکسی توسین در ختم حاملگی در سه ماهه دوم باردار می باشد.روش کار: این مطالعه کارآزمایی در سال 84-1383 در زنان باردار بستری در بخش زنان بیمارستانهای دانشگاه علوم پزشکی مشهد انجام شده است. 125 زن باردار که در سه ماهه دوم حامگلی و کاندید ختم حامگلی بودند به صورت تصادفی به دو گروه 43 نفر گروه مورد و 82 نفر گروه شاهد تقسیم شدند. جهت ختم حاملگی در گروه مورد 3 عدد قرص خوراکی میزو پروستول 1003g و یک عدد قرص واژینال استفاده شد. در صورت عدم انقباض هر 3 ساعت یک قرص خوراکی و هر 6-4 ساعت یک قرص واژینال تجویز شد و این کار تا 48 ساعت ادامه یافت.در گروه شاهد ختم حاملگی با اکسی توسین تزریقی انجام شد به اینصورت که 50I/U اکسی توسین در 500 CC رینگرلاکتات در عرض 3 ساعت پرفیوز شد و سپس 1 ساعت استراحت داده شد و بعد به مرور هر 3 ساعت 50 واحد اکسی توسین در 500 CC رینگر لاکتات اضافه شد تا حداکثر به 300 I/U در 500 برسد و یا انقباضات بیمار شروع شود. در هر دو گروه مورد مطالعه در صورت عدم انقباض پس از 48 ساعت روش دیگری جهت ختم زایمان در نظر گرفته شد. مشخصات فردی، نتایج درمان در پرسشنامه جمع آوری گردید. اطلاعات به دست آمده با استفاده از آمار توصیفی و جداول توزیع فراوانی پردازش شد.نتایج: در گروه میزو پروستول انقباضات زایمانی و ختم حاملگی در مدت زمان کوتاهتری نسبت به اکسی توسین انجام شد (0.001=P). احتباس جفت و هزینه مصرفی در گروه مورد کمتر بود. تب، خونریزی و عوارض گوارشی و پارگی رحم در دو گروه تفاوتی نداشت (P>0.05).نتیجه گیری: میزو پروستول زمانی که جهت ختم حاملگی در سه ماهه دوم استفاده می شود نسبت به اکسی توسین در زمان کوتاه تری سبب زایمان خواهد شد و همچنین میزان هزینه، عوارض جانبی و نیاز به مراقبت های شدید در مصرف میزو پروستول کمتر است، بنابراین جهت ختم حاملگی در سه ماهه دوم میتواند جایگزین مناسبی برای اکسی توسین باشد.

مقدمه: با توجه به اینکه ختم حاملگی در سه ماهه دوم بارداری به علل گوناگون لازم می شود و عمل جراحی برای ختم حاملگی عوارض متعددی دارد، این مطالعه به منظور مقایسه تاثیر میزوپروستول واژینال و خوراکی در ختم حاملگی های سه ماهه دوم بارداری (28-14 هفته) صورت گرفت.روش بررسی: این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی بر روی 60 زن باردار در سه ماهه دوم که کاندید ختم حاملگی بودند انجام گردید. بیماران به طور تصادفی در دو گروه 30 نفره برای دریافت میزوپروستول واژینال یا خوراکی قرار گرفتند. در ابتدا دوز 400 میکروگرم میزوپروستول به صورت واژینال یا خوراکی به بیمار تجویز گردید. سپس در صورت نیاز به تکرار، حداکثر تا 3 دوز (1200 میکروگرم) به فواصل هر 6 ساعت استفاده شد. به تمامی زنان شرکت داده شده در مطالعه حداکثر 48 ساعت پس از آخرین دوز مصرفی برای ختم حاملگی زمان داده شد و در صورت عدم دفع، از روش اکسی توسین غلیظ شده و در نهایت در صورت عدم موفقیت، از روش جراحی برای ختم حاملگی استفاده شد. تمامی بیماران 2 هفته پس از ختم حاملگی برای انجام سونوگرافی مجدد مراجعه کردند که در صورت مشاهده بقایای حاملگی، کورتاژ انجام گردید. اطلاعات مربوط به بیماران از قبیل سن، گراویدیتی، سن حاملگی، سوابق بیماری و سابقه سزارین در فرم اطلاعاتی بیمار ثبت گردید. میزان موفقیت میزوپروستول در ختم حاملگی، فاصله زمانی تا دفع محصولات حاملگی و عوارض جانبی دارو در دو گروه مورد مطالعه مقایسه گردید. سپس داده ها مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.نتایج: نتایج پژوهش نشان داد که 26 نفر (%86.7) در گروه واژینال و 13 نفر (%43.3) در گروه خوراکی دفع کامل محصولات حاملگی داشتند (P=0.0006)، متوسط فاصله زمانی تا دفع محصولات حاملگی در گروه واژینال (9.2±4.2 ساعت) با گروه خوراکی (12.7±7.3 ساعت) تفاوت معنی داری نداشت. عوارض جانبی شایع در گروه درمانی واژینال، تب و در گروه خوراکی، لرز و تب بود. از نظر میزان بروز عوارض جانبی تفاوت معنی داری در دو گروه مورد مطالعه مشاهده نشد. هیچگونه عارضه جانبی مهم مانند پرفوراسیون رحم یا خونریزی شدید در هیچیک از گروه های مورد مطالعه مشاهده نگردید.نتیجه گیری: میزوپروستول واژینال در مقایسه با روش مصرف خوراکی، روشی موثر در ختم حاملگی های سه ماهه دوم بارداری می باشد. عوارض جانبی این دارو برای بیمار قابل تحمل است.

زمینه و هدف: ختم حاملگی قبل از شروع زایمان یکی از مشکلات مامایی است. هدف از این مطالعه، مقایسه اثر انفوزیون خارج آمنیوتیک نرمال سالین و هیدروکورتیزون با شیاف پروستاگلاندین 2E برای آمادگی سرویکس و ختم حاملگی سه ماهه دوم بارداری بود.روش تحقیق: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی، روی 50 خانم حامله 14 تا 28 هفته با امتیاز بیشاپ (Bishop score) کمتر یا مساوی 2 که به دلایل جنینی کاندید ختم حاملگی بودند، انجام گردید. 25 نفر انفوزیون خارج آمنیوتیک نرمال سالین (Extra-amniotic saline infusion یا EASI) و 100 میلی گرم هیدروکورتیزون (Hydrocortisone) و 25 نفر دیگر دو دوز 3 میلی گرم شیاف پروستاگلاندین E2 (PGE2) هر 4 ساعت دریافت کردند. شش ساعت بعد، القاء زایمان با اکسی توسین غلیظ طبق پروتوکل ختم بارداری سه ماهه دوم دانشگاه آلاباما شروع شد. داده ها با استفاده از روش های آماری c2 و آزمون های Fisher و T در P<0.05 تجزیه و تحلیل گردید.یافته ها: تفاوتی بین دو گروه از نظر سن مادر، زایمان، سن حاملگی، Bishop's score اولیه و علت ختم حاملگی وجود نداشت. در گروه EASI+H متوسط زمان شروع القا تا دفع جنین 23.04±4.47 و در گروه 28.65±2.87 PGE2 ساعت بود (P=0.001). میزان موفقیت (پاسخ به القاء) در گروه 100 EASI+H درصد و در گروه 2PGE هشتاد درصد مشاهده شد (P=0.04). عوارضی مانند تب، تهوع، استفراغ، اسهال، افزایش فشار خون و نیاز به کورتاژ از نظر آماری به طور معنی دار در گروه 2 PGE بیشتر بود.نتیجه گیری: انفوزیون خارج آمنیوتیک نرمال سالین و هیدروکورتیزون روشی موثر، مطمئن می باشد که جهت آمادگی سرویکس و ختم حاملگی در سه ماهه دوم پیشنهاد می گردد.

زمینه: روش های مختلف جراحی و طبی جهت القای سقط مطرح شده است که یکی از آنها استفاده از پروستاگلاندین است. هدف: مطالعه به منظور مقایسه اثر آمپول پروستاگلاندین E2 و شیاف آن در القای سقط در سه ماهه دوم بارداری انجام شد. مواد و روش ها: این کارآزمایی بالینی یک سوکور در سال 1381 در بیمارستان کوثر قزوین بر روی 36 زن باردار که در سه ماهه دوم حاملگی به علت کاهش آمنیوتیک یا مرگ داخل رحمی جنین، کاندید ختم حاملگی بودند انجام شد. بیماران به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. برای یک گروه 2 عدد شیاف 3 میلی گرمی واژینال PGE2 به فاصله 4 ساعت در واژن گذاشته و برای گروه دیگر یک آمپول 5 میلی گرمی پروستاگلاندین در 1000 سی سی سرم دکستروز 50% رقیق شد و بر حسب نیاز تعداد قطره های تجویزی در دقیقه افزایش یافت. در هر یک از دو گروه پس از 12 ساعت، در صورت عدم دفع جنین، القا با اکسی توسین شروع شد و تا ختم حاملگی ادامه یافت. داده ها با استفاده از آزمون های آماری مجذور کای و t مقایسه شدند. یافته ها: بیماران دو گروه از نظر سن بارداری، دفعات حاملگی و اندیکاسیون ختم حاملگی تقرییاً مشابه بودند. وقوع سقط قبل از شروع القا با کسی توسین در بیماران دریافت کننده PG وریدی به طور معنی داری بیشتر از دریافت کنندگان شیافت بود (به ترتیب 14 نفر (77.8%) در برابر 2 نفر (11.1%) با0.0001>P). از لحاظ میزان تغییر در نمره Bishop، میزان اکسی توسین مصرفی و نیاز به کورتاژ پس از دفع جنین اختلاف معنی داری بین دو گروه مشاهده نشد. ولی فاصله زمانی از شروع اینداکشن تا دفع جنین در گروه پروستاگلاندین وریدی به طور معنی داری کمتر از گروه شیافت بود (به ترتیب 0.96±7.3در برابر 5.6±11.1ساعت) (0/019=P). عوارض در 2 نفر (11.1%) از گروه شیافت و 8 نفر (44.4%) از گروه آمپول مشاده شد (0/026=P). نتیجه گیری: استفاده از پروستاگلاندین وریدی جهت القای سقط در سه ماهه دوم حاملگی ضمن اثر بخشی بهتر نسبت به شیاف، عارضه مادری عمده ای ندارد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.